تن آسای

تن آسای . [ ت َ ] (نف مرکب ) تن آسا. (ناظم الاطباء). صاحب آنندراج در ذیل تن آسائی آرد: آنکه تن وی معبود وی باشد :
نیست با دیده ٔ بیدار تن آسایان را
با شکر خواب فراغت شکرآبی که مراست .

صائب (از آنندراج ).

رجوع به تن آسا شود.