تنهاخور

تنهاخور. [ ت َ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) تنهاخوار. که تنها خورد :
مخور تنها گرت خود آب جوی است
که تنهاخور چو دریا تلخ خوی است .

نظامی .

رجوع به ماده ٔ قبل و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.