خوش آوائی

خوش آوائی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) خوش صدائی . خوش آوازی :
کوه دانش را چو داود از نفس
منطق الطیر از خوش آوائی فرست .

خاقانی .