دودری . [ دَ دَ را ] (ع ص ، اِ) کسی که بدون حاجت آمدو شد کند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
دودری
لغت نامه دهخدا
دودری . [ دَ دَرْ را ] (ع ص ، اِ) دختر کوتاه بالا. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
دودری . [ دُ دَ ] (ص نسبی ) دودره . دارای دو در :
دودری شد چو کوی طراران
چاربندی چو بند عیاران .
دودری شد چو کوی طراران
چاربندی چو بند عیاران .
نظامی .
کلمات دیگر: